درباره‌ی ما
تفاوت CARO مدلش نیست؛ این است که نمی‌گذارد ادعا از شواهدش جلو بزند
ساختن یک موتور جست‌وجوی خودرو کار سختی نیست. کار سخت این است که وقتی داده کافی نیست، سامانه به‌جای تولید یک عدد قانع‌کننده، سکوت کند — و سکوتش را توضیح بدهد. بیشتر این پروژه صرف ساختن جاهایی شده که سامانه اجازه ندارد حرف بزند.
دفتر تصمیم‌ها
بیشتر آن ۷۸ تصمیم به این دلیل نوشته شده‌اند که چیزی به‌شکلی نامرئی خراب شده بود. دو تا از آن‌ها بیش از بقیه اینجا حضور دارند:
پیکره و برآوردگر هرگز در یک اجرا با هم عوض نمی‌شوند، و یک دروازه پس از دیدن خروجی‌اش ویرایش نمی‌شود. بعد از یک شکست، عوض‌کردن داده و اجرای دوباره، طبیعی‌ترین راه ساختن یک بردِ ساختگی است.
سازوکاری که طراحی پشتیبانی می‌کند، یک واقعیت مشاهده‌شده درباره‌ی بازار ایران نیست. نُه بار این مرز رد شده بود؛ حالا یک مجموعه‌ی آزمون مراقب بازگشتشان است و صراحتاً می‌گوید نمونه‌های تازه را نمی‌گیرد.
حلقه‌ی بازبینی
هر بخش از کار برای نقد بیرونی فرستاده می‌شود، با اعداد و استدلالش، و با درخواست صریحِ قوی‌ترین اعتراض به‌جای تأیید. این حلقه یک بار نقصی واقعی را گرفت که هیچ آزمونی در این مخزن پیدایش نمی‌کرد؛ و یک بار هم خودش اشتباه کرد و گفتنِ آن به‌همان اندازه مهم بود. بازبینی‌ای که بی‌بررسی پذیرفته شود، بازبینی نیست.
وضعیت فعلی، بی‌گردکردن گوشه‌ها
- آداپتور باما نوشته و اجرا شده؛ دیوار نوشته شده ولی مسیر زنده‌اش هنوز اجرا نشده؛ شیپور و خودرو ۴۵ هنوز نوشته نشده‌اند.
- هیچ برآوردگری روی پیکره‌ی واقعی از دروازه‌ی پذیرش عبور نکرده، پس روی داده‌ی واقعی رتبه‌بندی سرو نمی‌شود.
- تشخیص تصادف از روی عکس هنوز ساخته نشده است. وقتی ساخته شود، خروجی‌اش «استنتاج‌شده» ثبت می‌شود — نه «مشاهده‌شده» — و در نبود قطعیت، «قابل تشخیص نیست» می‌گوید.